Parsitem

وبسایت شخصی منصوره ظریفی

آتش بیار معرکه

در زمان های قدیم گروه های موسیقی تشکیل می شدند از کمانچه کش، نی زن، ضرب گیر، دف زن و خواننده. در گذشته موسیقی مانند امروز گسترش نداشت و گروه ها برای انجام کار و … خودشان به مناطق مختلف می رفتند. در بین اعضای گروه یک نفر بود که هیچ اطلاعی از موسیقی نداشت، نه خواننده بود و نه نوازنده؛ اما اگر او نبود کار گروه تعطیل می شد او وظیفه ای ساده، خاص و البته مهم داشت.

در گذشته که دو ساز ضرب و دف از چوب و پوست ساخته می شدند، تحت تأثیر هوا منقبض و منبسط می شدند و همین تغییرات موجب تغییر صدای آنها می شد. در بهار و تابستان باید پوست ضرب و دف نمناک می شد، چون هوا گرم و خشک بود و در پاییز و زمستان که رطوبت هوا زیاد بود باید پوست ضرب و دف خشک می شد. این وظیفه ساده و البته مهم به عهده ی «دایره نم کن» یا «آتش بیار» بود. او وظیفه داشت در هنگام خشکی هوا به ضرب و دف آب بزند تا پوست تازه و مرطوب بماند و در هنگام خنکی و رطوبت هوا باید سازها را با کمک آتش و حرارت خشک می کرد. اما اینکه چگونه این وظیفه به یک ضرب المثل تبدیل شد، شنیدنی است.

در گذشته مردم به موسیقی بی اعتنا بودند و معتقد بودند موسیقی موجب انحراف اخلاقی می شود، بنابراین می گفتند فعالیت گروه های موسیقی تقصیر آتش بیار است و اوست که آتش کار موسیقی را گرم نگه می دارد و اگر او با گروه ها همکاری نمی کرد، کار موسیقی تعطیل می شد، بنابراین تمام تقصیرها به عهده آتش بیار است. بعدها و به مرور زمان این اصطلاح یک ضرب المثل شد، به این صورت که به شخصی که، در دعوا و مشاجره ای هیچ نقش و اطلاعی ندارد و تنها با سخن چینی و بدگویی از طرفین موجب شعله ورتر شدن آتش اختلافات می شود، «آتش بیار معرکه» می گویند. چون اگر او نبود و خبرچینی و بدگویی نمی کرد، دعوا و اختلاف راحت تر و سریع تر تمام می شد.

این مطلب را می پسندم

نوشته شده به وسيله ظریفی در ضرب المثل ها ، بدون ديدگاه


ديدگاهتان را بنويسيد

لطفا پيام و اطلاعات خود را در بخش زير بنويسيد.
نام
ايميل
وبسايت
متن ديدگاه

 Parsitem
Parsitem